Diverse erkenningen vielen haar inmiddels te beurt. Voor Christen Forum brengt zij een getuigenis, recht uit het hart.

Jeanne Devos werd in 1935 geboren in Kortenaken. In het landbouwersgezin waar ze opgroeide, leefde de aandacht voor de armen, zeker in de oorlogstijd. Reeds vroeg rijpte in haar het verlangen om naar de missies te gaan. In 1961 trad zij binnen bij de zusters Missionarissen van het Onbevlekte Hart van Maria, beter gekend als de zusters van de Jacht. Omdat ze geboeid was door figuren als Gandhi en Tagore zou ze voor India kiezen. In afwachting van haar visum gaf ze les in het Heilig Hart instituut in Heverlee en studeerde ze nog orthopedagogie, met specialisatie van blinden- en dovenzorg. In 1963 vertrekt ze naar India. In Madras geeft ze les aan doven en gehoorgestoorde kinderen. Getroffen door de noden en problemen van de studerende jongeren,  richt zij in 1970 een studentenbeweging op onder de naam van Young Christian Students.

Maar ze wordt vooral geraakt door de situatie van meisjes, die op zeer jonge leeftijd huisarbeid moeten verrichten. Hiervoor verlaten zij hun gezin, hun familie en hun dorp en trekken ze naar de grootstad waar ze vaak als kleine slavinnen worden uitgebuit. Hiervoor wil zij zich inzetten. Ze start met kleinschalige plaatselijke projecten. Die zullen de basis vormen voor het impact dat haar werk zal hebben op de wetgeving in India.

Over haar werk zegt ze zelf: “De term ‘servant’ was tot tien jaar geleden heel courant, nu hoor je die vrijwel niet meer. Dat toont aan dat het werk zijn eigen dynamiek heeft. Door dat besef hoef ik niet voortdurend achterom te kijken om me af te vragen hoeveel resultaat er al geboekt is. Ik leef in de zekerheid dat het leven sterker is dan de dood en solidariteit sterker is dan uitbuiting en onmacht. Niets is onmogelijk als we het samen doen.

Er kwam erkenning, zowel in België als internationaal. Ik kreeg een eredoctoraat van de K.U.Leuven, de Vlerick Award voor goed management en in 2005 werd ik, samen met 999 andere vrouwen genomineerd voor de Nobelprijs voor de Vrede. (Ze ontving in 2009 ook het Grootkruis in de Kroonorde). Ik zie dat als een beloning voor het werk van de hele ploeg. Maar minstens even belangrijk is het feit dat de beweging leeft in 21 deelstaten van India. In verscheidene staten hebben we grote wetswijzigingen verkregen. (…) Huisarbeid werd nog maar pas verboden voor kinderen onder de 14 jaar; het werd eindelijk op nationaal niveau als gevaarlijke kinderarbeid erkend. Maar er blijft nog veel te doen. Die geweldige proporties, als je daarover nadenkt, is het ontmoedigend. Moeilijkheden horen erbij : we verliezen rechtszaken door corruptie, we worden niet serieus genomen door de machthebbers omdat die belang hebben bij de situatie zoals ze is. Soms overmeestert me dat en dan heb ik stilte nodig of een gewone vrouw die me zegt dat het toch goed zal komen. Of Rani, die vertelde dat haar vader een stuk grond had verkocht om helemaal van Meghalaya naar Delhi te kunnen reizen om haar te zoeken. Hij kon haar de eerste keer niet vinden en kwam terug. Rani zei : “Ik ben zo belangrijk dat mijn vader de grond verkocht voor mij … voor mij”. Niet alleen Rani maar ook ik had toen tranen van vreugde in de ogen. (…)

Ik geloof dat wanneer mensen het opnemen voor de zwakken, we een beetje Gods wereld bereiken. Ik geloof dat we dagelijks mee de wereld scheppen. Ik ben blij me te kunnen inzetten voor solidariteit, samen met een hele beweging van sterke vrouwen en kinderen. Ik geloof in onze verbondenheid”.

Naar boven

Startpagina

maandag 23 november 2009

De Kerk bloost
Voor een gedurfder beleid

Prof. Jürgen Mettepenningen

De kerk bloost van verlegenheid en koorts: ze is te schuw als het over haar goede kanten gaat en ze is niet kerngezond, want ze heeft ook zieke kanten. Die toestand doet vooral nadenken over de toekomst van de kerk. De Leuvense theoloog Jürgen Mettepenningen doet dan ook meer dan een stand van zaken presenteren. Hij zoekt hardop een antwoord op de vraag waarvoor de kerk staat en waartoe zij ‘dient’… Die zoektocht voert hij aan de hand van verschillende uitdagingen die hij formuleert: waartoe daagt de kerk uit en waarin kan de samenleving zich laten uitdagen door de kerk? Als kerkhistoricus aarzelt Mettepenningen niet om, ondanks en dankzij de achteruitkijkspiegels van het leven, vandaag vooruit te kijken. Vrij-moedig pleit hij voor een kerk die niet bloost.

Jürgen Mettepenningen (Temse, 1975) is doctor in de theologie en werkzaam als kerkhistoricus aan de K.U.Leuven. Hij is gehuwd, vader en actief in de Sint-Servaasparochie te Grimbergen.

Maar hij beperkt zich niet tot academisch onderzoekswerk. Hij publiceerde enkele opgemerkte boeken o.m. Kerk midden on(e)liners (Averbode, 2006) en onlangs De Kerk bloost. Pleidooi voor een gedurfder beleid (Davidsfonds/Leuven, 2008).

Stellingen als "De kerk moet net door christenen vertegenwoordigd worden op alle domeinen van het maatschappelijk, politiek en cultureel leven. De beweging van de christenen is niet geroepen om te toeven in een getto, noch in een door anderen afgebakend reservaat. De kerk moet prominent aanwezig zijn op de straat en in de media." ( Kerk midden on(e)liners, p. 159) en dat neemt hijzelf ter harte. Jürgen Mettepenningen is een van de niet zo talrijke katholieke intellectuelen die zich actief mengen in het maatschappelijke debat, door artikels in kranten als De Standaard, door zijn aanwezigheid in de media of op diverse websites.

In zijn laatste boek De kerk bloost. Pleidooi voor een gedurfder beleid gaat hij in op de opdrachten waarvoor de kerk van vandaag staat. Hij gaat daarbij de vragen en pijnpunten niet uit de weg. De thema’s spreken voor zichzelf: kerk, onderwijs, verstand en kritiek - kerk en media - kerk, senioren en jongeren - catechese -kerk en lijden, kerk die lijdt en doet lijden - kwaliteit van de mis, minder missen en meer gebedsdiensten - hete hangijzers (vrouwelijke priesters, homo’s en euthanasie). Kortom thema’s die christenen aanbelangen. Voldoende redenen ook om naar zijn visie te komen luisteren en met hem in gesprek te gaan.

Eén van zijn stellingen: “In het evangelie laat de herder de kudde van 99 schapen even in de steek om het ene verloren schaap te zoeken. Vandaag houdt de kerk zich bezig met het ene schaap dat is gebleven en laat ze de kudde voor wat ze is. De herder wist wat hij deed want een schaap is een kuddedier en 1 schaap overleeft het niet als het op zichzelf is aangewezen. De kerk vandaag zou zich beter de kudde meer aantrekken want het ene schaap voelt zich niet goed in zijn vel.”

Naar boven

Startpagina

Overige conferenties van het werkjaar 2009-2010

Maandag 25 januari 2010

Liefde voor het werk in tijden van management

Dr. Marc Desmet

Verzorgings- en onderwijsinstellingen worden in toenemende mate gerund als bedrijven.  De onophoudelijke veranderingen, de toegenomen controle en administratie, de vele andere krachten die zorgverleners en leerkrachten weghalen van de kern van hun opdracht leiden tot vervreemding en tot onbegrip voor wat ‘het management’, ‘de directie’ doet.

Marc Desmet beschrijft deze ervaring en vraagt zich af: Wat wordt er van de liefde voor het werk in een ‘gezondheids- of onderwijsbedrijf’? Als niet-manager probeert hij management en directie te begrijpen en suggereert aandachtspunten voor het beleid. Ook geeft hij tips vanuit de ignatiaanse spiritualiteit om als werknemer én als manager staande te blijven.

Naar boven

Startpagina

Maandag 22 februari 2010

Waar draait het om als je christen bent?

Timothy Radcliffe

Als je christen bent, dan draait het om God. Om Hem draait alles. Maar dat moet dan ook te merken zijn aan de manier waarop wij leven. Als religie alleen maar nuttig is, dan is zij niet meer dan een consumptieartikel. Christenen zijn niet beter dan anderen, maar uit hun leven moet hoop blijken, vrijheid, geluk, moed en waarheid.

De Engelsman Timothy Radcliffe, van 1992 tot 2001 de jongste magister–generaal van zijn orde, de Dominicanen, spreekt in profetische taal over geloof in deze tijd. Hij is diepgelovig katholiek, maar ook diepmenselijk. Uit zijn verrassende lezing van het evangelie blijkt een grote empathie voor de vragen en de angsten van de moderne mens. Op de conferentie worden enkele van de vele thema’s uitgediept uit zijn internationale bestseller What is the Point of Being a Christian?

Naar boven

Startpagina

Maandag 16 maart 2010

De Bijbel, taai maar niet saai

Pieter Oussoren
Michel Kempeners

Het meest gelezen boek is niet voor iedereen het hetzelfde Voor de enen is de Bijbel het geïnspireerde Woord van God. Voor de anderen is het een complex en contradictorisch document dat vooral iets zegt over de manier waarop mensen over hun God spreken…

De Nederlandse predikant Pieter Oussoren vertaalde – aanvankelijk alleen - stukje bij beetje de Bijbel uit het Hebreeuws en het Grieks. Voor hem is Bijbel allereerst verhaal en getuigenis die de kern vormen van onze geloofsbelijdenis. Veel aandacht gaat naar de taal van de Bijbel. Je moet het drama van een tekst kunnen voelen. Daarom vroegen we ook de medewerking van woordkunstenaar Michel Kempeners.

Het resultaat van Pieter Oussoren’s vertaalwerk verscheen als de Naardense Bijbel. “Geen antivertaling, maar een verrijking van het aanbod.” De vraag aan Pieter Oussoren is waarom de Bijbel voor hém zo’n boeiend boek is.

Naar boven

Startpagina

Te koop: teksten van de lezingen

Bij een conferentie hoort meestal een syllabus De syllabus bevat de tekst van de lezing. Soms bezorgt de spreker zelfs een uitgebreider tekst. De syllabi worden verkocht tijdens de pauze van elke conferentie in de hal van het Cultuurcentrum (prijs: €3,00) . Syllabi van voorbije werkjaren kunt u voor €2,00 kopen zolang de voorraad strekt – zij zijn ook al voor het begin van de conferentie te krijgen.

Uw financiële steun voor Christen Forum