Verzorgings- en onderwijsinstellingen worden in toenemende mate gerund als bedrijven.  De onophoudelijke veranderingen, de toegenomen controle en administratie, de vele andere krachten die zorgverleners en leerkrachten weghalen van de kern van hun opdracht leiden tot vervreemding en tot onbegrip voor wat ‘het management’, ‘de directie’ doet.

Marc Desmet beschrijft deze ervaring en vraagt zich af: Wat wordt er van de liefde voor het werk in een ‘gezondheids- of onderwijsbedrijf’? Als niet-manager probeert hij management en directie te begrijpen en suggereert aandachtspunten voor het beleid. Ook geeft hij tips vanuit de ignatiaanse spiritualiteit om als werknemer én als manager staande te blijven.

Marc Desmet studeerde in 1982 af als arts aan de KULeuven. In 1984 werd hij lid van de jezuïetenorde. Hij studeerde filosofie aan het Centre Sèves in Parijs, en theologie aan de KULeuven. In 1995 behaalde hij het Diplôme d'Université de Soins Palliatifs in Rijsel. Hij werkt als verantwoordelijk arts voor de palliatieve eenheid en het palliatief supportteam in het Virga-Jesseziekenhuis in Hasselt. Vanuit die functie heeft hij zich herhaaldelijk gemengd in het Belgsiche euthanasiedebat. In 2007 kreeg hij de driejaarlijkse Prijs ter bevordering van de geneeskunde Verhulst-Van Eeckhoven.

De ideeën voor deze conferentie vinden ook hun oorsprong in zijn ervaringen in het ziekenhuis. Typisch voor Marc Desmet is dat hij met zijn zorg voor een bevredigende werkomgeving niet de confrontatie zoekt maar zowel de werkvloer als het management benadert vanuit een bekommernis voor  consensus.

Marc Desmet is lid van de stuurgroep van Christen Forum. Vorige conferenties van hem waren al het vertrekpunt voor latere publicaties (Is lijden mensonwaardig?, Lannoo 2000 en Moe van het moeten kiezen, Op zoek naar een spiritualiteit van de zelfbeschikking, Lannoo 2005, dat laatste samen met Ria Grommen.).